praca Bytom Po zwycięstwach w Szkocji i Irlandii, które odsunęły niebezpieczeństwo Powrotu Stuartów na tron, droga do dyktatury wojskowej stanęła przed Cromwellem otworem. Po powrocie ze zwycięskiej wyprawy szkockiej usiłował on skłonić kadłubowy Długi Parlament do rozwiązania się, a następnie wkroczył w kwietniu 1653 r. z wojskiem do Izby Gmin i rozpędził jej posłów.
Miejsce Długiego Parlamentu zajął Mały Parlament, wybrany przez lokalne gminy religijne i uzupełniony przez Cromwella i Radę Oficerów. Mały Par-lament, w którym znalazło się sporo elementów radykalnych, przeprowadził w ciągu swego półrocznego istnienia wiele reform. Usiłował m.in. skodyfi-kować angielski system prawny, przeprowadzić rozdział Kościoła od państwa, zmniejszyć podatki, zredukować wydatki na wojsko.
Po rozwiązaniu pod koniec 1653 r. dość samodzielnego i radykalnego Małego Parlamentu najwyższa władza przeszła w ręce Cromwella, który otrzymał tytuł lorda protektora Anglii. Szkocji i Irlandii, zostając dożywotnią głową republiki. Cromwell miał rządzić krajem razem z Parlamentem, składającym się z jednej izby, liczącej 400 deputowanych z Anglii i po 30 posłów ze Szkocji i Irlandii. Deputowanych wybierano nic na podstawie feudalnego, lecz burżuazyjnego już cenzusu majątkowego. Wobec opozycji w kwestii liczebności armii Cromwell rozwiązał swój pierwszy Parlament na początku 1655 r. i blisko dwa lata rządził bez niego, opierając się. na Radzie Stanu, składającej się z 18 wyższych oficerów. Ustrój polityczny Anglii przybrał wyraźnie formę dyktatury wojskowej. Kraj podzielono na 11 okręgów wojskowo-administracyjnych, na których czele stanęli generał-majorowie, mający nieograniczone pełnomocnictwa, zwłaszcza w zakresie spraw politycznych i policyjnych. W ich rękach skupiał się również zarząd miejscowy, ściąganie podatków itd. Ostrze ich działalności policyjnej skierowane zostało przeciwko rojalistom i lcvelterom oraz wszystkim przeciwnikom nowego ustroju.
libido