
W okresie panowania Jerzego I i na początku rządów Jerzego II wigowie prowadzili pomyślną dla Anglii politykę zagraniczną, angażując się w sposób raczej umiarkowany w konflikty europejskie. W ostatnim dwudziestoleciu Jerzego II Anglia prowadziła bardziej aktywną politykę zagraniczną, za-równo w Europie, jak i w innych częściach świata.
Za rządów Jerzego I i na początku panowania Jerzego II dwaj zwłaszcza ministrowie byli duszą polityki zagranicznej Anglii: James Stanhope (1675-1721) i Robert Walpolc. Lord Stanhope starał się za pomocą systemu sojuszy rozumień utrzymać pokój w Europie i zapewnić stabilizację dynastii Hanowerskiej. W 1716 r. Anglia zawarła z Austrią traktat westminsterski, a następnie podobny układ z Francją, zamieniony na czwórprzymierze po przy-stąpieniu do niego w 1718 r. Holandii. Celem tego porozumienia było nie-dopuszczenie do naruszenia pokoju przez Hiszpanię. Akcja statków brytyjskich doprowadziła do zniszczenia floty hiszpańskiej na Morzu Śródziemnym, a pokój w Madrycie z 1721 r. gwarantował dawne polityczne i gospodarcze układy.