
Rewolucja angielska połowy XVII w. stanowi jeden z przełomowych Momentów historii powszechnej, granicę między epoką feudalizmu i kapitalizmu. Anglia stała się krajem przodującym w rozwoju kapitalizmu, epoka rewolucji wyzwoliła na wyspie siły wytwórcze i społeczne formujące społeczeństwo burżuazyjne, oparte już - wcześniej niż w innych krajach - na nowych i bardziej postępowych podstawach. Rewolucja angielska doprowadziła do ogromnego podniesienia pozycji Anglii w polityce i ekonomice światowej, wzrostu jej potęgi i znaczenia. Wyzwalając siły wytwórcze narodu angielskiego z więzów fcudalizmu, rewolucja sprzyjała też rozwojowi techniki i związanych z nią nauk ścisłych. Ogromny postęp społeczny epoki rewolucji angielskiej wpłynął również na rozwój ideologii społeczno-politycznej, która stanie się podłożem dla kultury Oświecenia. Zrodzone przez tę epokę idee, teorie społeczne i odkrycia naukowe oddziałują w poważnym stopniu na Europę i Amerykę, stając się zaczynem nowych postępowych tendencji epoki wczesnego kapitalizmu.
Angielską kulturę XVII w. cechuje ogromne nasilenie problematyki politycznej i ustrojowej, skupionej wokół podstawowych zagadnień filozofii społeczno-politycznej, dyskusji na temat państwa i jego najlepszego ustroju, modelu stosunków społecznych, ideologii itp. Równocześnie obserwujemy poważny rozwój angielskiej nauki i filozofii mającej już wyraźnie nowożytny charakter, głoszącej potrzebę eksperymentu i doświadczenia. Tendencje te odbiły się również w literaturze tego okresu, ogromnie zróżnicowanej pod względem kierunków oraz form artystycznych i będącej wszechstronnym wyrazem różnych prądów i poszukiwań tego niespokojnego stulecia.