
Wiek XVIII to w dziejach kultury europejskiej okres Oświecenia, scharakteryzowany przez Kanta jako „wyjście rodzaju ludzkiego ze stanu niezawinionej niesamodzielności\". Określenie to stwierdzało zasadniczą tendencję epoki, zmierzającą do poznania świata samodzielnym wysiłkiem rozumu i organizowania życia według przesłanek racjonalnych. Szybki postęp nauk przyrodniczych zainicjowany przez rewolucję naukową XVII w., dokonaną w dużym stopniu przy udziale badaczy angielskich, doprowadził do uogólnień filozoficznych, mających na celu określenie powszechnie panującego ..porządku rzeczy\", który miał obejmować nie tylko przyrodę, martwą i ożywioną, ale także człowieka i jego życic społeczne. Analiza owego porządku naturalnego stała się dla filozofów Oświecenia punktem wyjścia przyrodni-czego i materialistycznego spojrzenia na świat i człowieka.
Filozofia i nauka angielska odegrały szczególnie ważną rolę w rozwoju myśli oświeceniowej, kształtując najwcześniej teoretyczne przesłanki tego kierunku jeszcze przy końcu XVII w. (zwłaszcza J. Locke). Zapowiedzi Oświecenia wystąpiły w Anglii nawet wcześniej, w filozofii F. Bacona 1 li Hobbesa. ale poglądy obu tych myślicieli na razie si$ nie przyjęły i nie zostały rozpowszechnione przed wystąpieniem Lockc\'a. Angielscy filozofowie *V!II W. najpełniej sformułowali wówczas podstawy empiryzmu (J. Locke,
A. Shaftesbury, G. Berkeley, D. Hume) i materializmu (J. Toland, D. Hartley, J. Priestley i in.), wywierając przemożny wpływ na rozwój myśli europejskiej.